Ácta sessiónis Jovis diéí 13 Júní 2013

Sessiónem quádantenus extraórdináriam in Collégió Úniversitátis Londiniénsis habuimus, hórá quidem solitá 6:30, in aulá nóbís reservátá. Adfuérunt Avítus, Cordus, Maja, necnón novus sodális Dominicus.

Magistró Avító, cónsíderávimus linguæ Latínæ in scholís futúrum. Habendum enim Veneris dié 14 Júní in Múséó Britannicó erat colloquium «Does Latin have a future? A debate examining Latin’s place in the classroom and broader culture», quó nónúllí adfutúrí erámus; placuitque dé hác pertinentissimá ré sententiás Latíné loquentium eó própositó commúnicáre. Spectávimus ergo prímum á Majá commendátam bene nótæ societátis beneficæ «Classics for All» plénam spé pelliculam, légimusque etiam nón tam exhilarantem articulum Gáí Licoppe «Deceptus Gymnasio», Melissa 174 (2013) 1.

Omnés celebrávimus cultús classicí doctrínam in scholís Britannicis et jam passim flórére et amplius esse destinátam ut flóréret, cum vernáculó quidem sermóne adhibitó nón jam tantum Rómánórum antíquum cultum magnó émolumentó possint discipulí discere, sed etiam Græcórum, Indórum, Sínórum céterórumque omnium, quod in mundó globálizató pláné pertinet ad húmánitátem tótam amplectendam. Némó quoque putábat linguam Latínam reápse posse umquam ab Úniversitáte éliminárí, cum serventur ibi etiam multó obscúrióra studia sícut Mesopotamica vel Ægyptiaca magnó sine discrímine.

Dé linguá autem Latíná in scholís ipsís amplius servandá, dé quá ré agébátur, minus erámus certí. In scholís enim ubi doctrína linguæ Latínæ est rés nova feréque ígnóta, magis magisque postulátur; at in scholís ubi linguæ Latínæ docendæ aliquí jam sit mós atque experientia, discipulí ódérunt plérumque linguam parentésque oppugnant. Nostrá quidem sententiá doctrina linguæ Latínæ défendí solet argumentís quæ dénique persuádére nón valent, quia nón proprié ad linguam Latínam sed etiam ad plúrés aliás máteriás pertinent. Analyticam vidélicet fórmam mentis nón sólum lingua Latína potest docére, sed etiam physica vel moderna geógraphia; grammaticam nón sólum Latína, sed etiam Germánica lingua vel Russica. Cum parentibus décernendum est, nón vident cúr débeant éligere linguam mortuam ante aliás máteriás quæ eísdem prórsus facultátibus fíliós suós dónáre possunt. Vix tamen quisquam perspicere vidétur quid sit linguæ Latínæ specificum, quod jústificet præsentiam ejus in curriculó Britannicæ éducátiónis: nempe linguam Latínam nón esse tantum linguam alicujus societátis remótæ, longé præteritæ atque obsolétæ, sícut antíquorum Rómánórum, Græcórum, Ægyptiórum; sed etiam linguam quæ ad patrimonium Britannicum penitus pertinet sícut ipse Shakespeare! Eá de causá lingua Latína débet docérí multó potius quam Græca vel Ægyptiaca vel Samskrta! Quia lingua Latína neque aliæ est lingua nón alteríus gentis peregrínæ sed ipsórum nostra! Quid rérum est magis Britannicum quam fábula régis Artúrí vatisque Merlíní? Et est linguá Latíná nóbís trádita, non Anglicá! Quid magis ínsigne quam Magna Carta? Et est Latína! Quid magis Britannicum quam philosophia Baconí vel scientia Newtoní? Et sunt Latíná linguá tótó orbí propaláta! Quid magis quam ipsæ nostræ líbræ quás omnés in sinú portámus? Et habent ínscríptiónem linguá Latiná exarátam usque ad hodiernum diem! Cum linguam Latínam efficimus tantum linguam cujusdam gentis antíquæ atque á nóbís remotæ, prímam præcipuamque causam cur ea lingua mánserit in ínstitútióne usque ad nostrum tempus oblitterámus, ejusque linguæ pertinentiam reddimus inintelligibilem omnibus nostrís cívibus, nostrís discipulís eórundemque parentibus! Multi ódérunt linguam Latínam nón tantum quia nón sentiant ejus pertientiam ad altissimum maximéque genuínum patrimonium nostrum Britannicum, sed quia id quamquam ígnórantes cónátí sunt quidem discere et nón paucós post annós nihil didicérunt. Ínstitútiónem Latínam jam Refórmare cónátus est ARLT conditor WHD Rouse. Methodus dírécta quam ille propugnábat in omnibus aliís linguís optimós dedit fructús et nunc passim adhibétur. Ad linguam Latínam docendam non potuit succédere quia némó docet magistrós Latíné loquí; et quí Latíné loqui nescit, is methodum díréctam adhibére nón potest. Quæ sit optima methodus jam dúdum scímus, et hoc démónstrátum est in omnibus linguís (Latíná inclúsá); at quí eam methodum adhibeant nón ínstituere volumus. Omnés magistrí linguæ Latínæ sciunt jam omnia necessária ut Latíné volubiliter loquantur, sícut jam multí iterant, dummodo experimentum facerent. Professórés véró nón eós stimulant ut cónentur, sed omnibus dissuádent víribus! Sine methodó communicátívá, discipulí vel etiam multós post annós dé cultú quidem classicó multa, linguam véró ipsam legendam non reápse discent. Parentés ergó, ipsíque discipulí adultí factí, útilitátem ultimam illíus reí pergent nón intellegere pergentque oppugnáre linguæ Latínæ doctrínam. Hæc itaque videbantur quidem esse sententiæ nostræ.

Post duás hórás hárum déliberátiónum fínem fécimus profectíque sumus. In viá de historiá pronuntiationis sermónis Anglici linguæque in Angliá Latinæ adhúc sumus locútí. Exinde, Dominicó valé dícere débuimus. Hórá autem jam feré 9:00 popínam quandam Cypriam ingressí, júcundissimam cénam inter ulterióra colloquia de vítá studiísque nostrís tránségimus reliquí.

Sententiam ferre

Domicilium électronicum tuum nón édétur. Rés necessáriæ síc dénotantur: *